Gastcolumn Jet Idskes: @8uurzeilen

De organisatie van de acht uur Oosterschelde gaat met haar tijd mee. Er is een app, er is een facebook account en ze zijn aanwezig op Twitter. Volgens mijn eigen pubers is dat echt heel erg oude mensen want de jeugd zit ‘op insta’ en ‘op snapchat’ en dat gaat voor de gemiddelde deelnemer aan de acht uur toch echt te ver. Dat gaat te snel voor ons…

De voorpret was online al een dikke week aan de gang va Twit, FB en op zeilersforum; je werd doodgegooid met allerlei voorspellingen en ik, met een baan in het onderwijs dus begin september de drukste weken van het hele jaar, las af en toe mee. Af en toe, want die polaire diagrammen gaan mijn technische pet ver te boven. Wij varen gewoon een heerlijke dag op de Oosterschelde, het mooiste vaarwater van Nederland. ‘Wat is de stand der bruinvissen’ en ‘hoe laat is het laag bij de EV 7 op zondag want we willen nog wel even zeehonden zien’, dat is onze voorbereiding. Maar ik gluurde wel online naar de voorspellingen en op basis van Twitter en Zeilersforum besloten we uiteindelijk om te starten bij de Zandkreek.

Nadat we op vrijdagavond tactiekbespreking gedaan hadden met de Naiade in het Loze Vissertje (team witte wijn versus team Leffe. Team Leffe voer voor het eerst een wedstrijd en de SW was snel opgezocht. 88. Oh, dan moeten jullie rondjes om ons heen varen. Met halfwinder? 86! Klapschroef? 84, kansloos… ;-)) voeren we dus zaterdag naar een wel heel kort startlijntje bij de monding van de Zandkreek. Terwijl een aantal boten om ons heen ervoeren dat je daar echt niet buiten de tonnen moet varen, wisten wij een grondberoering te vermijden en gingen we om 10:01 over de lijn. Tussen de startlijn en de eerste ton zagen we de eerste bruinvis al. Dat zijn cadeautjes voor ons, maar ook voor onze concurrentie. Want terwijl wij – inclusief stuurvrouw- zaten te koekeloeren naar dat vinnetje – we waren even volstrekt afgeleid- werden we links en rechts ingehaald. Oh ja, die ton… We haalden hem en net na de ton landde er een uitgeputte duif aan dek. Wat moeten we daar nou weer mee? De zeezeilster onder ons riep meteen ‘geef de duif eens door; dat is lunch,’ maar dat ging de rest te ver. Laat hem maar even zitten en op adem komen. Hij is meegevaren tot de O1, waar we gijpten. Dat vond hij niks, dus hij scheet op het dek en nam weer afscheid. Op naar de Zeelandbrug. Hij dan, wij gingen terug. Halve wind heen en weer karren is het devies met de 8 uur.

Het werd uiteindelijk een heerlijke zeildag. Tegen vieren kakte de bemanning wat in maar met een zakje chips in de zeereling (‘het is net een kinderfeestje, wanneer komen de uitdeelzakjes voor thuis?’) en nog een tweede bruinvis tegen vijven, was het uiteindelijk half zes dat we via de K6 en de K28 het gat in draaiden. Waar het venijn van deze dag in de staart bleek te zitten. Het krabbengat had de wind op gegeten en we moesten zelfs nog twee overstags doen. Je kon een speld horen vallen aan boord, zo spannend was het. Ver na zes uur over de lijn (terwijl de planning was, ‘tussen kwart voor zes en tien voor zes’) maar we waren niet de enigen. Dus. Per saldo leverde het ons een 14e plek op. Het was onze derde keer, de eerste keer waren we 17e geworden, de tweede keer 16e en toen riepen we: ‘ over dertien jaar varen we in de prijzen?‘ We hebben dus een jaar gewonnen…. Hetgeen gevierd is tijdens een meer dan goed feestje op de wal. Top weekend, top organisatie, volgend jaar weer! En dat de rest niet tweet en facebookt? Overweeg eens een media prijs?

(Naiade was 25 , in een veld van 38, Not too shabby? Voor een eerste keer? En na al die Leffe? )

Jet Idskes

Diricawl

17 september 2015|